Welkom op deze site!

Leven zonder emoties... sinds 2002 ben ik, door een chronische depressie, mijn emoties kwijt en dat is van grote invloed op mijn leven. Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben die het heeft. Toch hoor ik, lees ik, vind ik er nooit wat over terug in de media. Het is alsof deze verstoring/aandoening in de hersenen niet bestaat. Het gaat hier om iets dat fundamenteel je leven kan aantasten en veelal ongrijpbaar is voor mensen die het niet hebben.

Op deze website vind je informatie over gevoelsblindheid (zo heb ik de emotionele vervlakking genoemd), verhalen van mensen die het hebben en verhalen van Roen, de maker van deze website.

Reality is that which, when you stop believing in it. Doesn't go away. - Philip K. Dick -

dinsdag 24 maart 2020

Veni Vidi Vici

We zitten inmiddels in 2020. Ik ben nog altijd depressief en mis nog altijd mijn emoties. Door het corona virus kan ik niet meer zwemmen. Dat deed ik bijna dagelijks, ik word s'morgens altijd brak wakker door mijn medicatie en zwemmen hielp mij om dat brakke gevoel een beetje kwijt te raken. Daardoor kan ik eigenlijk ook niet opnieuw beginnen met het afbouwen van het slaapmiddel (zopiclon). In mijn familie is er ook iets ergs gebeurd, mijn moeder is door een tumor blind geworden, dat speelt al vanaf juli vorig jaar. Heel erg heftig.  Daardoor is mijn rol in het gezin ook veranderd. Ipv dat ik mantelzorg kreeg van mijn ouders, geef ik nu af en toen mantelzorg aan mijn moeder. Ja, het zijn hele rare tijden. Ik blijf voorlopig door knokken, ook al leef ik op mijn tandvlees. Ik heb vorige week maandag hardloop schoenen gekocht en wil daar dagelijks op hardlopen. Ik bouw het langzaam op, omdat mijn lichaam het niet gewend is. Conditie heb ik gelukkig wel. Ik leef van dag tot dag. Het is fijn dat ik mijn kat Pippie heb, daardoor voel ik me niet alleen in huis. Ook speel ik dagelijks een half uurtje saxofoon. Ok mensen het beste, laat wat van je horen, als je ook je emoties mist.. Roen..

Geen opmerkingen:

Een reactie posten