Welkom op deze site!

Leven zonder emoties... sinds 2002 ben ik, door een chronische depressie, mijn emoties kwijt en dat is van grote invloed op mijn leven. Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben die het heeft. Toch hoor ik, lees ik, vind ik er nooit wat over terug in de media. Het is alsof deze verstoring/aandoening in de hersenen niet bestaat. Het gaat hier om iets dat fundamenteel je leven kan aantasten en veelal ongrijpbaar is voor mensen die het niet hebben.

Op deze website vind je informatie over gevoelsblindheid (zo heb ik de emotionele vervlakking genoemd), verhalen van mensen die het hebben en verhalen van Roen, de maker van deze website.

Reality is that which, when you stop believing in it. Doesn't go away. - Philip K. Dick -

donderdag

Het is vandaag koningsdag 2017, een dag waarop ik me des te zeer bewust ben van het feit dat ik geen emoties ervaar. Dat ik als het ware buitengesloten ben van de normale wereld. Vroeger genoot ik altijd erg van deze dag. Nu dus niet. Maar was dat maar alles want dankzij medicatie die ik gebruik (antipsychoticum en antidepressivum), voel ik me in de ochtend erg beroerd, wat dan in de loop van de dag verminderd, maar zich wel dag in dag uit herhaalt. Daardoor ervaar ik het leven als erg zwaar. Ik denk dat het weer tijd wordt voor een gesprek met de psychiater. Misschien moet ik de antidepressivum medicatie verder afbouwen. Het is me gelukt om nu al bijna acht weken geen slaapmiddel te gebruiken. Dat is echt een overwinning voor mij. Ook heb ik vorig jaar een anti-manie afgebouwd, een middel dat volledig overbodig was, want ik was helemaal niet manisch. Maar goed, ontwenning kan ook de oorzaak zijn dat ik me dagelijks zo slecht voel. Ik ga mijn psychiater maar een mailtje sturen, zo kan het niet langer, jullie horen nog van mij...Roen

zaterdag

Dit inzichtelijke stukje vond ik op spreekuurthuis.nl;

"- Vervlakking van de emoties, van het affect
Met vervlakking van de emoties, van het affect wordt bedoeld dat men het gevoel heeft niets belangrijks, niets van betekenis te ervaren. Ook al gebeuren er belangrijke dingen in je leven, het lijkt net of ze zomaar aan je voorbijgaan en je niet beroeren. Schaamtegevoelens nemen af of verdwijnen, zodat mensen zich gênant kunnen gedragen, zonder het zelf in de gaten te hebben. Gevoelens voor schoonheid, het beleven van belangrijke gebeurtenissen in de familie, het lijkt alsof dat onder een grijze deken is gestopt."

woensdag

Tiny

Ik ben Tiny en 53 jaar. Eind 2001 werd ik na periodes van diepe depressies en té opgewekte periodes (bipolaire stoornis) voor een lange tijd opgenomen in een kliniek in Den Haag. De beginperiode was heel moeilijk: je zit in een groep mensen die je niet kent, je weet niet hoe lang het allemaal gaat duren, kortom een onzekere, angstige tijd. Ik werd ingesteld op een antidepressivum en later werd lithium toegevoegd. Ik denk dat het vlakke gevoel deels door de medicatie kwam, maar zeer zeker ook door de lange opname (9 maanden). Ik ging uiteindelijk weer voorzichtig aan naar mijn werk, maar dit voelde raar, heel onwerkelijk. Collega's merkten dit niet, alleen één die mij heel goed kende, zij vond mij erg stil, een beetje uitgeblust. Mijn therapeut zei dat ik vooral weer dingen moest gaan doen om mijn gevoel terug te krijgen. 

Dus ging ik naar de film en op vakantie met een vriendin, maar dan lag ik daar in de zon zonder echt te kunnen genieten. Ook was er totaal geen sprake meer van voorpret: kijken in folders, hotel uitzoeken, enz. Vroeger was dat wel het geval. Het was ontzettend vlak en zonder enig plezier. Ik merkte dat de mensen aan wie ik dit vertelde, het op den duur zat begonnen te worden. Dan was het: ja joh, maar ik geniet ook minder dan vroeger, dat heeft te maken met het feit dat je ouder wordt. Ik liet het maar zo. Uiteindelijk las ik over lamotrigine, een middel dat vooral bij mensen met de bipolaire II stoornis goed schijnt te werken. Bij deze stoornis heb je hele diepe depressies, maar de "vrolijke" (hyomane) periodes blijven enigszins binnen te perken. 

Ik gaf wel veel geld uit, sliep nauwelijks, voelde mij fantastisch enz., maar psychotisch werd ik gelukkig niet. Maar goed, na zo dan drie maanden te hebben geleefd, zonk ik weer in rap tempo in een afschuwelijke depressie. Het wisselde elke keer af: hypomanie en dan weer depressie. Genoeg om uitgeput te raken. Ik ben een klein jaar geleden met lamotrigine begonnen. Als eerste merkte ik dat ik weer ging dromen, iets wat ik heel lang niet meer had gehad. Er kwam ook weer wat gevoel terug, b.v. bij het zien van een mooie film. Het is niet zo dat ik mijn vroegere gevoel helemaal terug heb, maar het is wel beter dan eerst. Dat ik nog niet helemaal terug ben, komt misschien omdat ik nog steeds lithium gebruik, dat vlakt af. Ik heb geprobeerd te stoppen, maar toen werd ik heel druk. Ik wil niet het risico lopen om in een depressie te zakken, dus voorlopig laat ik het maar zo. 

Door mijn vlakheid ben ik contacten en vriendschappen kwijtgeraakt, dit omdat het mij best moeite kost om contact op te nemen en plannen te maken. Nu doe ik dat wel, maar energie blijft het kosten, waardoor ik weer geneigd ben mij terug te trekken. Wat ik nog steeds heel erg mis, is mijn vroegere enthousiasme, waardoor alles een stuk makkelijker ging: dingen plannen, dagjes weg, je ergens echt op verheugen, kortom echt genieten! Door bezig te zijn merk ik dat ik niet zoveel meer blijf stilstaan bij mijn gevoelsarmoede/blindheid. Of slechtziendheid i.p.v. gevoelsblindheid. Ik heb immers toch weer wat gevoel terug, maar of het ooit helemaal terug zal komen blijft een vraag.

zaterdag

Michael

hallo mijn naam is Michael...

Drie jaar geleden gedroeg ik me heel anders.
Ik was krampachtig bezig met het geloof, en was niet meer mezelf.
Na een periode van een maand of twee drie kreeg ik erge angsten en slapeloze nachten.
Toen werd ik opgenomen in een kliniek omdat ze zeiden dat ik psychotisch was.
Ik kreeg toen seroquel en oxazepam.
rond die tijd dat ik opgenomen werd werd ik gevoelsblind...
ik weet niet of het door de medicatie komt(ik hoop van wel, want dan is er een kans dat mijn gevoel terug komt), maar ik weet het niet zeker. Het zou ook aan andere dingen kunnen liggen.

Ik weet niet hoe het met andere psychotische mensen zit, maar ik kan me nog alles herinneren van de tijd waarvan de psychiaters zeggen dat ik psychotisch was.
Ook al heb ik wel waangedachtes gehad, betwijfel ik nog of ik wel ECHT psychotisch ben geweest.

Sinds dat ik uit de kliniek ben merk ik dat ik niet om dingen echt kan lachen, kan huilen, of boos kan worden. Of zelfs of ik een eigen mening heb over dingen.
Het is net of ik niet meer besta.
Alsof de echte Michael ergens anders is maar niet in dit lichaam.
herkennen jullie dat?


Bedankt voor het lezen.

Michael

donderdag

betekenisloos

Ik lag net in bed, en dacht na. Ik realiseerde me dat mijn leven, en dan bedoel ik vanuit mij gezien, volledig betekenisloos is geworden sinds ik gevoelsblind ben. Ik ben niet alleen mijn emoties kwijt, maar ook hebben de dingen des levens gevoelsmatig geen waarde meer. Wat ik ook doe, zie ervaar, etc. het voelt als leeg en plat. Dimensieloos. Tot nu toe heb ik een tijd gedacht dat als 'het leven'/'mijn leven' voor mij geen betekenis heeft, het voor een ander wel betekenisvol is, zoals voor mijn ouders, familie of vrienden of anderen. Dat heeft me op de been gehouden en maakt dat ik door wil gaan. Al heeft mijn echte leven al opgehouden te bestaan, wat is een mensenleven immers zonder dat je er enige betekenis aan ervaart? Morgen word ik achtendertig. Een pijnlijke dag voor mij eigenlijk. Want dan wordt ik gefeliciteerd (heeft betekenis) en dan ervaar ik dat niet eens. En dan wordt de dag van mijn geboorte gevierd, terwijl ik als ik zou hebben geweten dat deze ziekte mij zou overkomen ik misschien wel helemaal niet geleefd zou willen hebben. Die betekenisloosheid vind ik het misschien allerergste wat mij in dit leven is overkomen. Ik weet ook nog van vroeger wat wel betekenis had. Mijn wereld was vol van betekenissen; Muziek, herinneringen, een plek, de zon, een boek, vriendschappen, etc. veel dus. Alles is er nog wel, ik heb nog boeken, vriendschappen, zon etc. maar ik voel er niks bij; dat bedoel ik met die dimensieloosheid. Nu is alles even leeg, ook al maak ik een nieuw schilderij, al hoor ik op zich mooie muziek, heb ik een 'goed' gesprek, het blijft allemaal even betekenisloos vanuit mijn beleving, hoe ik ook er ook mijn best voor doe. Ik kan er niet eens om huilen. Rationeel weet ik wel dat bepaalde dingen betekenisvol zijn, maar verder niet.

zondag

Wereldbeeld...

In tegenstelling tot de onderstaande prayer ben ik er niet zo zeker van of er een God of bijvoorbeeld een universele 'kracht' bestaat. Ik snap eigenlijk niks van deze wereld. Of van dit universum. Ik bedoel; ik begrijp wel wat ik op school heb geleerd of op de universiteit, maar dat is niet wat ik bedoel. Ik bedoel dat ik niet snap wat het nut is van een wereld vol natuurrampen geweld maar ook liefde en vriendschap. Het is bizar dat dergelijke uiterste in deze wereld samengaan. Ook snap ik niet goed wat het nut is van ziekte, ik denk eerder dat het een natuurverschijnsel is, dat er gewoon is. Je hebt mazzel of je hebt stomweg pech. Mijn geestelijke welzijn wordt zo vaak bepaald door misère dat ik daar 'ook' het nut niet van snap. Inmiddels ben ik er ook wel achter dat ik niet terug wil komen op deze wereld of in een dergelijk leven. Dit indien dat mogelijk is natuurlijk. Ik heb het er wel mee gehad met deze voortdurend doorgaande geestelijke marteling. Ik zit gevangen in dat en de mensen waar ik om geef. Ik wil de mensen om me heen niet kwetsen of pijn doen met het feit dat ik er niet meer zou willen zijn, en tegelijkertijd wil ik ook niet opgeven want het is me de eer te na dit leven met opgeheven hoofd te verlaten. Dus niet als verliezer. Maar dat betekent dus dat in mijn leven elke dag opnieuw de lijdensweg word verlengd. De ene dag is het iets beter de andere slechter of zoals vandaag een stuk slechter. Maar altijd is het onder de nullijn. Het leven is echt een oneerlijk 'event' (Engels). En het leven duurt als je ziek bent als ik ook zo godsgruwelijk lang... damn!!!! Maar ben je een verliezer als je elke door je ziekte wordt 'geslagen' en dat je daar wel eens keertje genoeg van hebt? Anderen kunnen toch niet voelen wat ik voel, ook al zien ze misschien aan mijn gezicht dat het er binnen niet fijn toeven is. Dilemma's....dus...

vrijdag

Yellow Lark's prayer

Oh, Great Spirit, whose voice I hear in the wind,

Whose breath gives life to all the world.

Hear me; I need your strength and wisdom.

Let me walk in beauty, and make my eyes ever behold the red and purple sunset.

Make my hands respect the things you have made and my ears sharp to hear your voice

Make me wise so that I may understand the things you have taught my people.

Help me to remain calm and strong in the face of all that comes towards me.

Let me learn the lessons you have hidden in every leaf & rock.

I seek strength, not to be greater than my brother, but to fight my greatest enemy - Myself.

Make me always ready to come to you with clean hands and straight eyes.

So when life fades, as the falling sunset, my spirit may come to you without shame.

- Lokota - Sioux Chief "Yellow Lark" 's prayer uitgesproken in 1887 -