Welkom op deze site!

Leven zonder emoties... sinds 2002 ben ik, door een chronische depressie, mijn emoties kwijt en dat is van grote invloed op mijn leven. Inmiddels weet ik dat ik niet de enige ben die het heeft. Toch hoor ik, lees ik, vind ik er nooit wat over terug in de media. Het is alsof deze verstoring/aandoening in de hersenen niet bestaat. Het gaat hier om iets dat fundamenteel je leven kan aantasten en veelal ongrijpbaar is voor mensen die het niet hebben.

Op deze website vind je informatie over gevoelsblindheid (zo heb ik de emotionele vervlakking genoemd), verhalen van mensen die het hebben en verhalen van Roen, de maker van deze website.

Reality is that which, when you stop believing in it. Doesn't go away. - Philip K. Dick -

maandag

Gestopt II

Ik zit nu in het begin van week 7 dat ik gestopt ben met slaapmiddel zopiclon. Ik merk nog niet zoveel vooruitgang, ik heb zelfs het gevoel dat het slechter gaat helaas. Voel me erg gaar/depressief/kl*te in ochtend en middag. Toch weiger ik het om het middel weer in te nemen. Er moet toch een moment komen dat het weer vooruit gaat. Helaas doe ik daardoor ook niet zoveel qua activiteiten, zeker nu het ook nog vrij warm is buiten. Morgen nog (26 graden) en dan koelt het weer af naar 19 graden. Normaal zou ik er niet zoveel last hebben van de warmte, nu dus wel. Kan je nagaan hoe verslavend zo'n middel is. Het lijkt wel erger dan anti-depressiva of anti-psychotica., waar ik in het verleden toch ook wel het een en ander van heb afgebouwd. Gelukkig hoef ik niet op vakantie, want dat zou ik nu echt niet trekken. Dat heb ik andere jaren wel gedaan, dus wederom een bewijs dat ik echt aan het ontwennen ben. Ik ga even de kattenbak doen en de airco aanzetten in de slaapkamer.
Roen

vrijdag

Gestopt!

Ik ben nu sinds 15 juli gestopt met een slaapmiddel, n.l. zopiclon, dat ik jarenlang heb gebruikt, ik zat op zich op een lage dosis, maar ik heb nu toch wel evengoed last van ontwenning. Ben de hele dag gaar en alleen zwemmen helpt een beetje. Verder blijf ik thuis. Heb soms ook angstklachten, bijvoorbeeld als ik bomen heen en weer zie gaan in de wind, of ook sommige dingen die ik zie op tv, met name in het nieuws. Ik ben al eens eerder gestopt en hield het toen 8 weken vol. Door een stom virus ben ik toen weer met een beetje begonnen. Nu ben ik er echt klaar mee en ga het wel volhouden. Het middel is een benzodiazepine-aanverwant middel dus als je het lang gebruikt krijg je tolerantie verschijnselen. Dat is ook een belangrijke reden om te stoppen. Ik zit op het http://www.benzobuddies.org forum en lees daar verhalen van mensen die jarenlang benzo's hebben gebruikt en met hele kleine stapjes afbouwen omdat het anders niet lukt. Er zijn er ook die overstappen op valium omdat dat langer in je bloed blijft zitten en je dan minder ontwenningsverschijnselen van hebt. In het verleden gebruikte ik lorazepam, ook een benzo en heb er toen heel veel moeite mee gehad om er mee te stoppen. Dat soort middelen wordt vaak voorgeschreven in GGZ instellingen, en als je het langer dan 4 (?) weken gebruikt ben je al verslaafd. Het kan dan dat je angst klachten (bijvoorbeeld) weer terug keren en dat je arts de dosis weer verhoogt. Maar die klachten ontstaan juist weer door dat je aan de benzo gewend bent geraakt (tolerantie) en zo kan je dan in een spiraal terecht komen van verhogingen. Zie er dan maar weer eens vanaf te komen.

Hoe gaat het verder met me? Ik ben op dit moment niet zo actief... schilder niet thuis en ook niet buitenshuis. Af en toe speel ik wat sax en ik zwem, maar dat is het dan ook wel. Ik hoop dat het afbouwen spoedig zal gaan en ik weer actiever kan worden.
Roen

woensdag

Zomer

21 juni...de zomer is begonnen en het is flink warm in NL. Ik heb sinds een paar dagen een airco waar ik erg 'blij' (dus niet echt blij) mee ben. Ik bedoel het is fijn om mijn slaapkamer koel te krijgen. Als het warm is slaap ik namelijk niet goed. Wie niet? Ja, mijn vader slaapt prima.
Ik heb mijn haar weer kort geschoren, ik zit op zo'n vier millimeter nu. Het vervelende is echter dat mijn haar niet goed voelt. Dat had ik ook toen het langer was. Het voelt slecht als ik er met mijn hand doorheen ga. Ik heb ook het bizarre gevoel dat mijn hersenen onder de haren dood zijn. Dat zal natuurlijk wel niet, maar zo voelt het wel. Ik bijna geneigd  om mijn haar er helemaal af te scheren om te kijken of het dan beter voelt. Misschien is het de huid, of misschien zijn het de haarzakjes. Hoe kan dit nou? Ik weet dat het ook niet goed voelde als een hele tablet zopiclon (slaapmiddel dat ik gebruik) nam. Ik zit nu echter op een kwart tablet, maar misschien is dat nog teveel. Ik heb het al meerdere keren proberen af te bouwen, maar het blijft moeilijk, misschien als het weer wat koeler is buiten? Wordt vervolgd...

donderdag

Het is vandaag koningsdag 2017, een dag waarop ik me des te zeer bewust ben van het feit dat ik geen emoties ervaar. Dat ik als het ware buitengesloten ben van de normale wereld. Vroeger genoot ik altijd erg van deze dag. Nu dus niet. Maar was dat maar alles want dankzij medicatie die ik gebruik (antipsychoticum en antidepressivum), voel ik me in de ochtend erg beroerd, wat dan in de loop van de dag verminderd, maar zich wel dag in dag uit herhaalt. Daardoor ervaar ik het leven als erg zwaar. Ik denk dat het weer tijd wordt voor een gesprek met de psychiater. Misschien moet ik de antidepressivum medicatie verder afbouwen. Het is me gelukt om nu al bijna acht weken geen slaapmiddel te gebruiken. Dat is echt een overwinning voor mij. Ook heb ik vorig jaar een anti-manie afgebouwd, een middel dat volledig overbodig was, want ik was helemaal niet manisch. Maar goed, ontwenning kan ook de oorzaak zijn dat ik me dagelijks zo slecht voel. Ik ga mijn psychiater maar een mailtje sturen, zo kan het niet langer, jullie horen nog van mij...Roen

zaterdag

Dit inzichtelijke stukje vond ik op spreekuurthuis.nl;

"- Vervlakking van de emoties, van het affect
Met vervlakking van de emoties, van het affect wordt bedoeld dat men het gevoel heeft niets belangrijks, niets van betekenis te ervaren. Ook al gebeuren er belangrijke dingen in je leven, het lijkt net of ze zomaar aan je voorbijgaan en je niet beroeren. Schaamtegevoelens nemen af of verdwijnen, zodat mensen zich gênant kunnen gedragen, zonder het zelf in de gaten te hebben. Gevoelens voor schoonheid, het beleven van belangrijke gebeurtenissen in de familie, het lijkt alsof dat onder een grijze deken is gestopt."

woensdag

Tiny

Ik ben Tiny en 53 jaar. Eind 2001 werd ik na periodes van diepe depressies en té opgewekte periodes (bipolaire stoornis) voor een lange tijd opgenomen in een kliniek in Den Haag. De beginperiode was heel moeilijk: je zit in een groep mensen die je niet kent, je weet niet hoe lang het allemaal gaat duren, kortom een onzekere, angstige tijd. Ik werd ingesteld op een antidepressivum en later werd lithium toegevoegd. Ik denk dat het vlakke gevoel deels door de medicatie kwam, maar zeer zeker ook door de lange opname (9 maanden). Ik ging uiteindelijk weer voorzichtig aan naar mijn werk, maar dit voelde raar, heel onwerkelijk. Collega's merkten dit niet, alleen één die mij heel goed kende, zij vond mij erg stil, een beetje uitgeblust. Mijn therapeut zei dat ik vooral weer dingen moest gaan doen om mijn gevoel terug te krijgen. 

Dus ging ik naar de film en op vakantie met een vriendin, maar dan lag ik daar in de zon zonder echt te kunnen genieten. Ook was er totaal geen sprake meer van voorpret: kijken in folders, hotel uitzoeken, enz. Vroeger was dat wel het geval. Het was ontzettend vlak en zonder enig plezier. Ik merkte dat de mensen aan wie ik dit vertelde, het op den duur zat begonnen te worden. Dan was het: ja joh, maar ik geniet ook minder dan vroeger, dat heeft te maken met het feit dat je ouder wordt. Ik liet het maar zo. Uiteindelijk las ik over lamotrigine, een middel dat vooral bij mensen met de bipolaire II stoornis goed schijnt te werken. Bij deze stoornis heb je hele diepe depressies, maar de "vrolijke" (hyomane) periodes blijven enigszins binnen te perken. 

Ik gaf wel veel geld uit, sliep nauwelijks, voelde mij fantastisch enz., maar psychotisch werd ik gelukkig niet. Maar goed, na zo dan drie maanden te hebben geleefd, zonk ik weer in rap tempo in een afschuwelijke depressie. Het wisselde elke keer af: hypomanie en dan weer depressie. Genoeg om uitgeput te raken. Ik ben een klein jaar geleden met lamotrigine begonnen. Als eerste merkte ik dat ik weer ging dromen, iets wat ik heel lang niet meer had gehad. Er kwam ook weer wat gevoel terug, b.v. bij het zien van een mooie film. Het is niet zo dat ik mijn vroegere gevoel helemaal terug heb, maar het is wel beter dan eerst. Dat ik nog niet helemaal terug ben, komt misschien omdat ik nog steeds lithium gebruik, dat vlakt af. Ik heb geprobeerd te stoppen, maar toen werd ik heel druk. Ik wil niet het risico lopen om in een depressie te zakken, dus voorlopig laat ik het maar zo. 

Door mijn vlakheid ben ik contacten en vriendschappen kwijtgeraakt, dit omdat het mij best moeite kost om contact op te nemen en plannen te maken. Nu doe ik dat wel, maar energie blijft het kosten, waardoor ik weer geneigd ben mij terug te trekken. Wat ik nog steeds heel erg mis, is mijn vroegere enthousiasme, waardoor alles een stuk makkelijker ging: dingen plannen, dagjes weg, je ergens echt op verheugen, kortom echt genieten! Door bezig te zijn merk ik dat ik niet zoveel meer blijf stilstaan bij mijn gevoelsarmoede/blindheid. Of slechtziendheid i.p.v. gevoelsblindheid. Ik heb immers toch weer wat gevoel terug, maar of het ooit helemaal terug zal komen blijft een vraag.

zaterdag

Michael

hallo mijn naam is Michael...

Drie jaar geleden gedroeg ik me heel anders.
Ik was krampachtig bezig met het geloof, en was niet meer mezelf.
Na een periode van een maand of twee drie kreeg ik erge angsten en slapeloze nachten.
Toen werd ik opgenomen in een kliniek omdat ze zeiden dat ik psychotisch was.
Ik kreeg toen seroquel en oxazepam.
rond die tijd dat ik opgenomen werd werd ik gevoelsblind...
ik weet niet of het door de medicatie komt(ik hoop van wel, want dan is er een kans dat mijn gevoel terug komt), maar ik weet het niet zeker. Het zou ook aan andere dingen kunnen liggen.

Ik weet niet hoe het met andere psychotische mensen zit, maar ik kan me nog alles herinneren van de tijd waarvan de psychiaters zeggen dat ik psychotisch was.
Ook al heb ik wel waangedachtes gehad, betwijfel ik nog of ik wel ECHT psychotisch ben geweest.

Sinds dat ik uit de kliniek ben merk ik dat ik niet om dingen echt kan lachen, kan huilen, of boos kan worden. Of zelfs of ik een eigen mening heb over dingen.
Het is net of ik niet meer besta.
Alsof de echte Michael ergens anders is maar niet in dit lichaam.
herkennen jullie dat?


Bedankt voor het lezen.

Michael